23 Mart 2012 Cuma

Unutulan

Zaman hızla akıp gidiyor
Cok sey alıyor ömrümden
Herkes unutulmamış birşeylerin
Birşeylerin pesinden koştuğumu düşünüyor...
Unuttum diyorum...
Hayatımdan çıktığı günden itibaren yeri olmayan bir insan sadece.
Bittiği güne ait tarih bile tutmadım
Ciddiyetimin farkına varın artık.
Lütfen...

7 Şubat 2012 Salı

Babama ithafen...


Uykusuz geçen bir gecenin ardından
sabah uyandığımda boğazımda acı bır tat,
İçtiğim sigaranın bırakmış olduğu...
Bir bardak su ve dişlerimi fırçalayarak sorunun üstesinden
geldim neyseki, kötü alışkanlıklarım var benim...
İçimde bir yer'de acıyordu yalan yok.
Hani şu sol yanım varya orası...
Ters giden birşeyler vardı aslında,
dün sabahta mutsuz uyanmıştım.
Bir sigara daha yaktım üstüne,
Mutfakta oturdum, bağdaş kurdum.
Tıpkı yıllar önce çaresizlikten yaptığım gibi.
İçimden ağlamak geldi.
Ne kadar bardak varsa kırmak.
Sonra annem belirdi kapıda.
Oda uyuyamamıştı tabi kolay değil.
Bir sigarada bana ver dedi.
Sessizliği bozan sabaha dair kurduğu tek cümleydi.
Dokunsam ağlayacak.
Gözleri şişmiş belliki uyumamış gece.
Telefonum çaldı.
Kardeşim kadar sevdiğim insan günaydın dıyor bana,
Bugünün anlam ve önemini belirten kısa bir konuşma,
Ardından süre gelen sessizlik,
Göz yaşlarımı tutamam annem üzülmesin diye
kısa cümleler kuruyorum.
Tamam kardeşim, merak etme iyiyim.

İyi değilim...
Evet hani şu sol tarafım varya acıyor oysaki.
Aradan geçen zaman nedense birtek bu acıyı dindirmiyor.
Üzerine yenilerini ekliyor.
Tarifi zor, hani öyle bir acı ki bu sadece yaşayanlar bilir.
Birde bazıları anlamaya çalışır.

Bugün Sol yanım daha çok acıyor Baba...
Gidişinin 9 yılı.

Kapımızı 9 yıldır anahtarla kimse açmıyor.
Sofralarımızın eski tadı yok,
Çikolatalı gofretimi canım çekerse kendim alıyorum,
Sen gittikten sonra annem çok hastalanır oldu,
Her sene bır operasyon goruyor desem yeridir
Bundan 4 sene önce ocak ayının 18inde bir torunun daha
oldu ismi Naz bir cimcimeki sorma Baba.
Sanki büyümüşte küçülmüş, onuda çok seveceğine eminim.
Seni ona resimlerle anlatıyorum Aleyna ile olan resmini görünce,
Kucağındakinin Aleyna değilde kendisi olduğunu düşünüyor.
Yanına getirmeyi isterim aslında sende gör diye ama
Daha bu yaşta mezar gerçeğiyle tanışmasını istemiyorum.
Hem senin bulutların üstünde bizim gelmemizi beklediğni biliyor.
Anneme bazen Dedemin neden cep telefonu yok onunla konuşurduk
ben ona mesajla gülücük yollardım diyor.
Gülsek mi ağlasak mı bilemıyoruz o anlarda.
Aleyna desen kocaman oldu kucagındakı kucuk cocuktan eser yok.
Biraz ruhsuz biraz soğuk kanlı kendine has bir yapısı var.
Her hafta sonu bizdeler. Pansiyon görevi görüyor ev bi bakıma.
İrem desen Lise hazırlık okuyor şu anda.
Sen gittiğinde Naz'dan bir yaş daha büyüktü.
Çok ağlamıştı yokluğunda hala daha ağlar adın geçmesin evde.
Abim bekar başımıza kalıcak bak gör sen
Kolunu kırdı oda şimdi 3 hafta kadar alçıda kalıcak bakalım
Bakma onada çok çektırıyoruz aslında tek erkek ya,
Annem hala biricik oğluna kıyamıyor
Eskiden olsa kıskanırdım ama kıskanmıyorum artık
biz kaç kızız e torunlarda hesaba girince
o birtek erkek...
Ben anne olsam bende daha cok titrerdim herhalde...
İkizler desen onlardada elbetteki çok şey değişti.
Sen hayatta olsan bu derece olurmuydu acaba diye düşünüyorum bazen
ama olmazdı pek sanmıyorum.
Annemin sırtındada bu kadar yük olmazdı,
Belkide birşeyleri yapmadan önce çekinirdik kim bilir.
Bana gelince kendimle ilgili çok şey anlatabilirim sana,
Kızgınsın biliyorum hemde çok.
Hani bana hep derdin alkolü beraber alırız
ama sakın sigara içme diye,
Çok sigara içiyorum Baba,
Bırakmakta işime gelmiyor açıkçası,
Artık daha az hata yapmaya özen gösteriyorum,
Şımarığım hala ama nazım sana geçtiği kadar geçmiyor kimseye.
Hani portakalı çok seviyordun ya
Sen gittin gideli portakalı ağzıma bile koymuyorum.
Kendimi cezalandırıyorum belki ama,
mideden beslendiğin dönemde portakalı süzsek
tıkarmı bunu demen hala kulaklarımda.
Dediğin gibi doktor veya hemşirede olmadım.
Ama kimya okudum o şekilde vicdanımı rahatlatıyorum kendimce.
Hem hastanelerde labaratuarlarda çalışabilirim.
Annemin rahatsızlık döneminde dıyordum bazen
iş işten geçmiş sayılmaz biraz azimle olabilir diye
ama çokta uzun sürmüyor bu düşünce...
Hani sen gittiğinde kar vardı İstanbul'da
Bugün yağmur yağıyor ve çok soğuk...
Soğuk havaları sevmiyorum hem dışarda kalan evsizlerden dolayı
hem sen gittiğindede hava çok soğuktu...
Birde bizden uzak olman...
Artık eskisi kadar sık gelmiyorsun rüyalarıma,
Bir keresinde senin birtane daha çocuğun olduğunu görmüştüm,
Çok ağlamıştım. Sabah uyandığımda gözlerimde yaşlar vardı.
O gün sana çok kızgındım ve kalkar kalkmaz anneme sorduğum ilk soru
böyle birşeyin olma ihtimali?
Ara sıra son giydiğin pijamanı dolabından çıkarıp kokluyorum,
Seni koklamak gibi olmasada kendimi kandırıyorum işte.
Hala seni bir daha göremiyeceğimin gerçeğiyle yüzleşemedim.
Kabullenemedim elimde değil.
Geçen onca yılın ardından çok şey istemiyorum aslında,
Sadece bir kez sarılsam,
kokunu içime çeksem yeterdi içimdeki özlemi dindirmeye...
Sana dair daha çok uzun cümleler kurabilirim,
Aldığım nefestin mesela,
Kimseyle paylaşamadığım,
Herkesten kıskandığım,
Aşık olduğum ilk adam...
Bilsen ne kadar çok özledim seni...
Gittiğin yerde huzurlu uyu Baba,
Melekler korusun seni...
Kızın...

14 Aralık 2011 Çarşamba

Beşikt(aşk)



Sevinmek için sevmedik biz seni,
Sen yenilmişsin umrumda değilki,
Şereftir bu yolda senle yürümeki
Hep kol kola, bir gün değil,
Hergün Beşiktaş.

Beşiktaşlı olmak,
Çarşı gibi bir taraftara sahip olmak,
Gerçekten ayrıcalıktır.

O atmosferi İnönü'de bir kez soludumu insan,
Vazgeçmek mümkün olmuyor.
Tarifi imkansız...

Bayanlar genelde
maçlara giderken tedirgin olur ya
ben kendimi İnönüde öylesine güvende,
öylesine huzurlu hissediyorumki
kelimelere dökmek zor çok zor...

Akşam İnönüde harika bir atmosfer vardı.
Maçın başlamasına 10 dakika kala yapılan konfeti şov
tek kelimeyle muhteşemdi...

Hoşuma gitmeyen tarafı ise
yediğimiz ilk golden sonra taraftarın sesinin kesilmesi...

Oysaki herzaman demiyormuyuz
Sevinmek için sevmedik biz seni diye...

Birde bunun üzerine takımın muhteşem
performansı eklenince...

Manuel Fernandes bana göre
stoke city ile oynadığımız maçın adamıydı.
Oyunu toparlaması, tüm futbolcularla uyumu.
Birde top kornere gidince hemen korner noktasına geçip
topun başına geçmesi takdir edilir gerçekten.

İlk golü Almeida'nın penaltı noktasında
düşürülmesiyle attı Fernandes .
O penaltı verildiği zaman bunu ya Fernandes
yada Ernst kullanmalı dedim kendi kendime..
Birde baktımki topun başında Fernandes.
Gol geliyor dedim geldi.

Almeida oyundan alındı.
Taraftar onu alkışladı...
Almeidanın düşürülmesiyle
o penaltıyı kazanmasaydık tepki gösterirdi.
Buna eminim. Oysaki kafayla attığı golüde vardı.
Yaptığı hatalar olunca hemen o oyuncuyu yok saymak huyumuz.
Birde Beşiktaşın guizası diyenlere gülüyor geçiyorum...

İkinci golü Mustafa Pektemek attı
Fernandes'in muhteşem korner vuruşu sayesinde bulduk.
Taraftar coşuyor, Futbolcular coşuyor,
Carlos Carvalhal coşuyor...

Maçı izlerken birkez daha içimden söyleniyorum.
Carlos Carvalhal gitmesin, gitmesin işte...
Seviyorum ben o adamı...
Beşiktaşımı seven herkesi sevdiğim gibi.
Onun sayesinde güzel günler görüyoruz güneşli günler.
Ama tekrar tekrar söylüyorum sahip çıkalım Carlos Carvalhal'a.
Tıpkı Tayfur Havutçu'ya çıktığımız gibi.

İkinci yarıda oyuna dahil olan Alves
Birçok taraftarı şaşırtmıştır.
Onun güzel pasıyla Edu skoru 3-1 yapıyor.
stoke city maçı izlemeyi bırakıyor,
taraftarı izliyor...

Ama benim fikrim yine değişmiyor
Beşiktaş'ın çocuğu Carlos Carvalhal,
Maçın en iyi oyuncusu ise Manuel Fernandes...










8 Aralık 2011 Perşembe

Bu bir teşekkür yazısıdır

Nerden nasıl başlıyacağımı,
başlamam gerektiğini bilmiyorum aslında.
Şu saatten sonra yazmak ne kadar doğru orasıda bilinmez.
Bu sadece sana ithafen yazılan teşekkür yazısıdır.

Bu yazıda nerden çıktı diye şaşırmana gerek yok
Aslında geç kaldım bu cümleleri sana kurmak için.

Sen olmasaydın
şu an bu kadar emin dikkatli
adımlarla yoluma ilerleyemiyecektim.
Sağlıklı düşünmeye fırsatım olmayacaktı mesela,
Seninle yaşadıklarımı tekrar tekrar yaşamaya devam edicektim ısrarla.

Kıskanmak ve kıskanılmak
koskocaman bir hastalıkmış.
Birde karşındaki insanı farklı bir kimliğe sokmak...

Bundan yıllar öncesine gidiyorumda
ne kadar safmışın seni ilk tanıdığım zamanlar,
Çevremdekilerin söylediklerine aldırış etmeden körü körüne
sürüklenmişim bir bilinmezliğe.

İyi bir yaşanası tecrübeydin sen aslında,
Sayende bir insanın gözüne bakınca ''yalan'' söyleyip söylemediğini
anlayabiliyorum ne kadar güzel değilmi?

Yalan söylemek senin uzmanlık alanına giriyordu,
Bende söylediğin yalanları senin yüzüne vurmaktan büyük zevk alıyordum
Dedektiflik görevini üstlenmiştim sense
güvensizlikten yakınıyordun her hata yapan insan gibi...
Sen ne kadar inkar etsende
söylediğin üç kelimeden biri yalan oluyordu.

Anımsadımda komiktin aslında,
yalan söylediğin zaman suratının aldığı şekli görmeni isterdim.
Birde yetmiyormuş gibi
Söylediğin yalana kendinide inandırıyordun
buda bir beceri aslında
aynı zamanda seni tebrik ediyorum.

Kendini yalanlarına öylesine inandırıyordun ki
gerçek ortaya çıktığı zaman söylediğin yalanı savunmaktan
utanmıyordun bile...

Bu konuda hakkını yemek haddime düşmez teşekkür ederim.

Geçmişinden kopamamış bir insanın
hayatında olmak figuranlık görevini üstlenmekten
başka birşey değilmiş bunuda seninle yaşarken öğrendim.

Aşk denilen kavramın
aşık olduğun insanı kırmamaktan, olduğu gibi kabullenmekten
ibaret olduğunu ona zarar vermemek için kendi içinde savaş gerektiren
bir duygu olduğunu fakat bunların sen ve senin gibilerinin bünyesinde barındırmadığını
öğrettiğin için teşekkür ederim.

İnsanları aşağılayıp söverek
biryerlere gelinmeyeceğinin en büyük örneğiydin aslında
sahi sen sinirli bir adamdın dünya umrunda değildi
Herkes senden korkardı sen ne dersen o olurdu...

Yalnızdın, tek başınaydın bu hayatta,
aile kavramının var olmadığını savunan bir insanın
hayatında yer edinmeye cabalamayacak kadar olgunum artık.
Bana bu olgunluğu kattığın için teşekkür ederim.

Konuşmamak için bahaneler sunan bir insandan uzak durmak gerektiğini,
Kendi çıkarları için karşındaki insanı kullanan,
Muhteşem güven veren görüntüsünün altında aslında büyük bir kişilik problemleri yatan,
Yalan söylemeyi alışkanlıktanda öte hastalık derecesinde olan,
Her zaman iyi gününde yanında olmayı tercih eden
Kötü gününde yanında olmak neyi değiştirir gibi bir cümle kurabilen
kapasitedeki insan kesiminden,
Maddiyatı bahane edip birşeyler yapmaktan kaçınan,
Seni iş yeri ortamından gocunduğu şeylerden dolayı uzak tutan,
Dürüstlük kavramından yoksun,
İnsanlardan uzak durmam gerektiğini
tecrübe etmeme yardımcı olduğun için teşekkür ederim...

Herşeyden önemlisi şuan hayatımda olmadığın için
ve beni birkez daha hislerim konusunda yanıltmayıp
kendine yakışanı yaptığın ve bütün tezlerimi doğru çıkardığın için
Teşekkür ederim...

He birde özür dilerim,
Beni hayatının her anında
hatırlamak zorunda kaldığın için...
Oda nerden çıktı deme sakın...
Buna eminim çünkü...

7 Aralık 2011 Çarşamba

beşiktaş yavru kartal naz :)



İşte benim biricik yavru kartalım...
Öylesine değerliki benim yeğenim,
Kendi çocuğum olsa ancak bu kadar severim herhalde...
Beşiktaşlı olunmaz Beşiktaşlı doğulduğunun örneklerinden biri,
Hemde babası fenerli olmasına rağmen...
Havalar ısınsın ilk işimiz bir Beşiktaş maçına gitmek olucak.
Evde zaman sürekli yağmurlu bir günde görmüştüm seni
üstünde çubuklu formalar vardı diye marşlar söyleyerek geçiyor.
Bazen babasının yanında fenerlıyım desede
onun minik yüreğine kıyamıyorum...
Heleki Naz Beşiktaşı ne kadar seviyorsun diye sorduğumda,
Ölümüne seviyorum demesi beni benden alıyor...
Seni çok seviyorum miniğim...

23 Kasım 2011 Çarşamba

Uçak Babama Selam Söyle...


Karlı bir akşamdı Ankara 'da;
Son kez el ele yürümüştük,

Bitmesin istediğimiz yola.

Kısacık beraberliğimizin bütün anılarını sığdırmıştık.


Yazarsın bana demiştin.

Bende yazarım sana sık sık.

Ağlıyordum....

Sen görmeyesin diye kaldırmıyordum başımı.


Elimi daha sıkı tuttun,

Anlıyordum....

Bu ayrılığa dayanmıyordu kalbim,

Öğrettiğim çiçek adlarını unutma dedin,

Kelebekleri kitap arasında kurutma,

Sık sık fotoğraf çektir, yolla bana,
Kitaplarım sana emanet,
İncitme kimseyi, kin büyütme kalbinde...

Beni bekle...


''Yol bitti, gidiyordun artık;
Gittin...
Sokakta gördüklerimi,
filmlerdeki aktörleri sen sandım bir süre,

Kin büyütmedim kalbimde söz vermiştim sana diye,

Kitaplarını okudum,
kelebeklere dokunmadım,

Öğrendiğim çiçek adlarına yenilerini ekledim,

En çok fesleğeni,
çoban heybesini,
akşam sefasını sevdim.

Seni beklerken çok şey öğrendim,

Yolunu gözlediğim, sevdiğim ilk adam...

Nasıl olsa bulacaktır diye,
her görüşümde aynı güçle seslendim

"Uçak, babama selam söyle!"

Beni kötü rüyalardan uyandıran sevdiğim ilk adam...

Bir bilsen seni nasıl özledim... ''

Kar yağıyor şimdi, otuz yaşım bitti,
Kitapların bende,
kelebekler gibi kar taneleri,

Kendi yolumda yürürken hiç unutmadım o cümleyi;

Selamını aldım babacığım,

Kin büyütmedim kalbimde....

Küçük kızının gözleri hala senin çiçeklerinde.

Uçak, babama selam söyle!

İclal Aydın
Gittin şanslıydın aslında,
Ben kaldım yitik yalnızlığının koynunda,

Bir rüyaymış anladım sonunda,

Ölenler suçlu derdin,

Suçlusun beni bıraktın burda...

Aşk Meleği...

Yazasım yok işte...

Yine her zaman olduğu gibi fazla kalmicam burda,
İstanbul'u terkeder gibi hissettim nedense.
Yada terkedilmiş...
Saçmalamaya erken başladım sanırım.
Saçma sapan insanları rüyalarımda görmemden
kaynaklanıyor olsa gerek...
Kimileri çok düşünüyorsun , özlemişsin diyor...
Ağzı olan konuşuyor kısacası...
Bilinçaltı olmadığına eminim.
Rüyamda görürsem aklıma geliyor sadece o kadar...
Oda olmasa oh ne güzel oh ne rahat...

Beşiktaş'ımın maçlarına daha sık gider oldum.
Daha az içiyorum birde sigarayı falan.
İlk gribal enfeksiyonumu bayramda geçirdim.
Saçlarımı kestirdim ama sevmedim.
Yeni insanlarla tanıştım.
Ailemle ve sevdiğim dostlarımla
daha çok vakit geçirir oldum.
Pek bir ılıman insanım ki sorma.

Şimdilik bu kadar.